Η αρχή του δικού μου δρόμου

   Ο αδερφός μου, ο Κώστας, έτρεχε τα τελευταία χρόνια. Κάποια στιγμή του λέω: «Θα έρθω μια φορά να σε δω που θα τερματίζεις». Το κανόνισα λοιπόν και πήγα εκείνο το Σαββατοκύριακο στον αγώνα. Ήταν ένας ημιμαραθώνιος, θυμάμαι, στο κέντρο της Αθήνας με τερματισμό στο Σύνταγμα.

Καθώς περίμενα, έβλεπα πολλούς να τρέχουν νέους, αλλά και μεγαλύτερους σε ηλικία. Μερικοί μου
φάνηκαν αρκετά μεγάλοι για να βγάλουν τόσα χιλιόμετρα. Τότε μου μπήκε η σκέψη: «Αφού μπορούν αυτοί, εγώ γιατί να μη μπορώ; Είμαι και είκοσι χρόνια νεότερη!»

Έτσι, όταν γύρισα στο χωριό την επόμενη μέρα, φόρεσα τα αθλητικά μου παπούτσια και ένα σορτσάκι και βγήκα για τρέξιμο. Περιττό να πω ότι κατάφερα να τρέξω μόνο 500 μέτρα. Αλλά αυτά τα πρώτα βήματα ήταν αρκετά. Είχαν σημασία γιατί εκείνη τη στιγμή ξεκίνησε το δικό μου ταξίδι στο τρέξιμο. Ήταν άνοιξη του 2017

Ο αδερφός μου ο Κώστας κι εγώ

Με τη φίλη μας τη Μπέττυ

Ο φίλοι μας Φίλιππας και η γυναίκα του Λώρα,
ο Νασος με την μικρή του κόρη τη Δήμητρα